Lang geleden ontdekte ik dat onderdanige gevoelens niet vreemd of raar zijn – ze zijn een natuurlijke kant van wie we kunnen zijn. In de huidige tijd praten we opener dan ooit over verlangens en grenzen, en dat maakt het makkelijker om te accepteren dat overgave iets moois kan zijn. Of je nu man, vrouw, non-binair bent, of in een monogame of open relatie zit, deze gevoelens kunnen bij iedereen opkomen. Ze zijn niet iets om je voor te schamen, maar iets om te omarmen.

Overgave is voor mij een keuze om even los te laten en te vertrouwen op een ander. Het is niet zomaar opgeven, maar een bewuste stap die vraagt om vertrouwen en een goed gesprek vooraf. In de wereld van BDSM, waar ik dit gevoel vond, draait alles om die basis: instemming, communicatie en respect. Het kan fysiek zijn, mentaal, of allebei – en voor veel mensen voelt het als een bevrijding.

Als je deze gevoelens bij jezelf herkent, weet dan dat je niet alleen bent. Tegenwoordig delen mensen hun verhalen online, in communities, of met partners, en dat helpt om te zien hoe normaal het is. Nieuwsgierig? Begin klein: lees eens wat anderen schrijven, praat met iemand die je vertrouwt, of denk na over wat jij zou willen. Overgave begint altijd bij jezelf, en het mag zo groot of klein zijn als jij prettig vindt.

Wanneer je de eigen overgave in jezelf durft te volgen en hierin de juiste partner gevonden hebt, die jij geschikt acht om de touwtjes in handen te houden, dan is dat een vorm van macht. Net zoveel macht als andersom diegene die de touwtjes in handen houdt over jou heeft. Het stelt je op gelijke voet met de ander. Er vind een uitwisseling van macht plaatst: Jij bepaalt de grenzen, je geeft de ander de touwtjes in handen met het volledige vertrouwen dat hij of zij de grenzen niet zal overschrijden. (het gaat hier dan om de harde grenzen)

Het moment dat je je overgeeft is de uitwisseling van macht compleet. De ander de touwtjes in handen, jij de macht over je eigen overgave in handen. Zou je zelf ook nog eens de touwtjes in handen moeten blijven houden dan wordt het aanzienlijk moeilijker om tot overgave aan jezelf te komen. Want macht is gekoppeld aan verantwoordelijkheid. De verantwoordelijkheid en zorg over jouw welzijn, zodat je in alle vertrouwen je kunt overgeven, en vanuit die overgave kunt geven.

Overgave is ook macht, al dan niet beperkt, geven aan een ander.

Wellicht als het op deze manier wordt benaderd worden de risico’s ook direct een stuk duidelijker.
Waarom zou je die macht geven aan iemand die je eigenlijk niet goed kent, waarvan je helemaal nog niet kunt weten hoe zorgvuldig hij of zij hiermee omgaat?
Het lijkt me logisch wanneer je dit pas doet als er sprake is van een stukje vertrouwen, dan kun je een (beperkte) macht geven, wanneer de basis van dat vertrouwen is verstevigd zou je de beperkingen in de macht die je aan de ander geeft achterwege kunnen laten. Er is niets mis mee om te geven vanuit een beperkte overgave wanneer je iemand nog niet goed kent, het is de enige bescherming die je aan jezelf kunt geven. Waar je op terug kunt vallen, waar vanuit je kunt bouwen aan een sterke basis om gaandeweg die beperkte overgave te laten groeien tot een complete overgave.
Wanneer macht wordt genomen of afgedwongen dan is er sprake van machtsmisbruik, dan is wat je geeft geen overgave meer.
Natuurlijk kan dit onderdeel zijn van een spel, of onderdeel van een relatie. Echter wanneer je grenzen niet gerespecteerd worden, wanneer je door de ander wordt geleid en gestuurd in alles zonder te worden gestimuleerd, gemotiveerd en geïnspireerd om in jezelf te kijken, te delen wat in je leeft en de ander die kennis en dat inzicht te laten gebruiken om jou tot een grotere of intensere overgave aan jezelf toe te laten komen dan mag je je serieus gaan afvragen of er nog wel sprake is van een machtsuitwisseling. Of er nog wel sprake is van een vrijwilligheid, het vrijwillig uit handen geven van de touwtjes, het vrijwillig overgeven, het vrijwillig geven…